BURNOUT, czyli wypalenie autystyczne.
👉To zespół głębokiego, przewlekłego wyczerpania fizycznego, emocjonalnego i poznawczego, rozwijający się w wyniku długotrwałego obciążenia psychicznego i fizycznego, często potęgowanego przez maskowanie cech autystycznych.

👉Może obejmować utratę wcześniejszych umiejętności, obniżenie tolerancji na bodźce, wycofanie społeczne. Objawy mogą przypominać zaburzenia depresyjne, jednak rzadko ustępują w odpowiedzi na samo leczenie farmakologiczne.

👉W kontekście klinicznym burnout jest ważnym sygnałem, że pacjent przez długi czas funkcjonował powyżej swoich możliwości adaptacyjnych. Terapie, które zmuszają osobę do ukrywania autystycznych cech i maskowania, mogą nasilać ryzyko wypalenia.

Dziękujemy za wsparcie w ramach Dotacji Instytucjonalnej:
Program Równych Praw
Fundacja Batorego
Federacja Funduszy Lokalnych w Polsce
Dotacja finansowana przez Komisję Europejską w ramach Programu Równych Praw realizowanego ze środków programu CERV finansowanego ze środków Komisji Europejskiej w ramach programu „Obywatele, Równość, Prawa i Wartości” na lata 2021 – 2027 Finansowane z Unii Europejskiej
#ProgramRównychPraw
#RównePrawa
„Finansowane przez Unię Europejską. Przedstawione poglądy i opinie są wyłącznie poglądami autora (autorów) i niekoniecznie odzwierciedlają poglądy Unii Europejskiej lub Operatora – Fundacji im. Stefana Batorego. Ani Unia Europejska, ani Operator nie mogą ponosić za nie odpowiedzialności.” … Zobacz więcejZobacz mniej

AuDHD to nieformalne, ale coraz częściej używane określenie na współwystępowanie ADHD i spektrum autyzmu. To nie jest oficjalna diagnoza, jednak badania coraz wyraźniej pokazują, że to zjawisko jest zarówno częste, jak i mocno niedodiagnozowane.

Ale dlaczego tak trudno je rozpoznać? Ponieważ objawy obu profili potrafią się wzajemnie maskować. Cechy autystyczne mogą ukrywać ADHD, a nadruchliwość czy impulsywność ADHD mogą przesłaniać cechy spektrum. W efekcie diagnoza, jeśli w ogóle się pojawi, często przychodzi po latach, czasem dopiero w dorosłości. Dotyczy to zwłaszcza kobiet i dziewczynek, które statystycznie częściej maskują swoje trudności i dłużej pozostają niezdiagnozowane.

W tym krótkim materiale przybliżamy, na czym polega ten nakładający się profil i dlaczego zrozumienie go jest tak ważne, zarówno dla specjalistów, jak i dla osób, które od lat szukają odpowiedzi na pytanie: "dlaczego funkcjonuję inaczej?".
Link w komentarzu 👇

Dziękujemy za wsparcie w ramach Dotacji Instytucjonalnej:
Program Równych Praw
Fundacja Batorego
Federacja Funduszy Lokalnych w Polsce
Dotacja finansowana przez Komisję Europejską w ramach Programu Równych Praw realizowanego ze środków programu CERV finansowanego ze środków Komisji Europejskiej w ramach programu „Obywatele, Równość, Prawa i Wartości” na lata 2021 – 2027 Finansowane z Unii Europejskiej
#ProgramRównychPraw
#RównePrawa
„Finansowane przez Unię Europejską. Przedstawione poglądy i opinie są wyłącznie poglądami autora (autorów) i niekoniecznie odzwierciedlają poglądy Unii Europejskiej lub Operatora – Fundacji im. Stefana Batorego. Ani Unia Europejska, ani Operator nie mogą ponosić za nie odpowiedzialności.” … Zobacz więcejZobacz mniej

Historia Natalii, o której ostatnio głośno również w mediach społecznościowych, bardzo mnie poruszyła, ale niestety mnie nie zaskoczyła. Z opisywanych informacji wynika, że mówimy o dziecku w spektrum autyzmu, które doświadczało w szkole wykluczenia, przemocy rówieśniczej, przeciążenia sensorycznego i silnego lęku. W takiej sytuacji odmowa chodzenia do szkoły nie jest „demoralizacją”, ani przejawem złej woli. Jest reakcją obronną dziecka, które nie czuje się bezpiecznie w miejscu, które to bezpieczeństwo powinno mu zapewnić.

To bardzo dobrze znany mi obraz nastolatki w spektrum autyzmu -zagubionej, przeciążonej, wysoko lękowej, potrzebującej spokojnych i przewidywalnych warunków, wsparcia emocjonalnego oraz realnych dostosowań. Dziecka, które nie potrzebuje większej presji, rygoru ani izolacji, ale pomocy w tym, żeby szkoła przestała być źródłem zagrożenia.
Tymczasem zbyt często system zamiast zapytać, dlaczego dziecko nie jest w stanie funkcjonować w szkole, pyta, co zrobili źle rodzice. Zamiast sprawdzić, czy szkoła zapewniła bezpieczeństwo, czy zareagowała na przemoc i czy rozumiała potrzeby dziecka w spektrum autyzmu, łatwiej jest wpisać rodzinę w kategorię „niewydolności wychowawczej”. Łatwiej wykazać rzekomą nieudolność rodziców, niż faktycznie pomóc zagubionej rodzinie, która często od miesięcy albo wręcz lat próbuje utrzymać dziecko w jakiejkolwiek równowadze psychicznej.

Szczególnie przerażająca jest skala podważania diagnoz wydawanych przez specjalistów, którzy znają dziecko i mają doświadczenie kliniczne w obszarze spektrum autyzmu. Zdarza się, że osoby opiniujące dla sądu kwestionują wcześniejsze rozpoznania nie dlatego, że pojawiły się nowe, istotne dane, ale dlatego, że same nie rozumieją specyfiki funkcjonowania osób w spektrum. Cechy autyzmu zostają wtedy odczytane jako bunt, manipulacja, zaburzenia zachowania, demoralizacja albo efekt złego wychowania. A u dorosłych wpychane na przykład w zaburzenia osobowości.

I to nie jest drobna pomyłka, tylko dowód na FUNDAMENTALNY brak wiedzy o neurorozwoju wśród biegłych, specjalistów opiniujących w różnych poradniach czy instytucjach, na sędziach kończąc. A konsekwencje tej niewiedzy są ogromne, bo mówimy o decyzjach, które mogą odebrać dziecku poczucie bezpieczeństwa, rozbić rodzinę i w ostateczności pogłębić kryzys psychiczny…

Sędzia nie musi być psychologiem, ani psychiatrą i wcale tego nie oczekuję. Jednak coś jest chyba bardzo nie tak, gdy sędzia, który nie ma wiedzy na temat neuroatypowości, podejmuje decyzję na podstawie opinii biegłych, którzy również tej wiedzy nie mają. (!!)

Historia Natalii pokazuje coś znacznie większego niż dramat jednej rodziny. Pokazuje, jak pilnie potrzebujemy obowiązkowego przygotowania z zakresu neuroatypowości – spektrum autyzmu i ADHD – dla osób, które opiniują i orzekają w sprawach dzieci oraz realnych mechanizmów weryfikacji opinii, które mogą prowadzić do tak poważnych konsekwencji.
Ja w swojej praktyce spotkałam się z takimi sytuacjami, gdy kuriozalne opinie biegłych sądowych były "nie do ruszenia", mimo ewidentnych błędów w samej opinii, które w innych okolicznościach, przez wielu specjalistów z danego obszaru zostałyby z łatwością podważone, żeby nie napisać – ośmieszone. No ale ponoć w naszym systemie sądowniczym opinia biegłych jest wyrocznią….

Czy tak trudno zrozumieć, że dziecko w spektrum autyzmu, które boi się i unika szkoły po doświadczeniu przemocy i wykluczenia, nie staje się przez to „zdemoralizowane”? Czy tak trudno zrozumieć, że to jest przerażony młody człowiek, którego nieustannie zawodzą dorośli? Dlaczego rodzice, którzy próbują ochronić swoje dziecko, stają się automatycznie „niewydolni”? Brak wiedzy wśród pracowników instytucji nie może być usprawiedliwieniem dla decyzji, które odbierają dziecku bezpieczeństwo, godność i zaufanie do dorosłych.
Na koniec dodam, że statystyki dotyczące PS wśród osób w spektrum autyzmu (w tym oczywiście wśród dzieci i młodzieży) są wielokrotnie wyższe niż w populacji ogólnej. Dlaczego? To zachęcam do ponownego przeczytania mojego wpisu.

Izabela Hnidziuk-Machnica, Psycholog – ADHD, spektrum autyzmu

Fundacja Probare, Krzysztof Kwiatkowski
#standardywobroniegodności … Zobacz więcejZobacz mniej