Za Klub Świadomej Młodzieży przy Fundacji Autism Team ❤

"Dobiegła końca kampania społeczna „Szkoła przyjazna dla neuroróżnorodności. Szkoła przyjazna dla każdego człowieka”, realizowana pod hasłem: „Czy ktoś Cię o to zapytał w szkole?”, która została objęta Honorowym Patronatem Rzecznika Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka, Ośrodek Rozwoju Edukacji oraz PFRON – Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.

Przez ostatnie 2 tygodnie wspólnie zwracaliśmy uwagę na znaczenie podmiotowości uczniów, potrzebę budowania dostępnej edukacji oraz konieczność uwzględniania głosu młodych ludzi w procesach decyzyjnych dotyczących życia szkoły. Rozmawialiśmy o neuroróżnorodności, edukacji włączającej, prawach uczniowskich i odpowiedzialności dorosłych za tworzenie środowiska, w którym każdy uczeń może czuć się bezpiecznie, godnie i sprawczo.
W trakcie trwania kampanii przyjęliśmy kilkadziesiąt interwencji oraz próśb o wsparcie z obszaru edukacji włączającej, dostępności i praw uczniowskich. Za każdą z tych spraw stał konkretny młody człowiek, jego doświadczenia, potrzeby i często poczucie niezrozumienia. Te historie pokazały nam, jak wiele wyzwań nadal stoi przed systemem edukacji, ale jednocześnie utwierdziły nas w przekonaniu, że głos uczniów musi być nie tylko słyszany, lecz także realnie uwzględniany przy podejmowaniu decyzji dotyczących szkoły.

Kampania była przestrzenią rozmowy, wymiany doświadczeń i wspólnego poszukiwania rozwiązań. Pokazała, że szkoła przyjazna dla neuroróżnorodności jest jednocześnie szkołą przyjazną dla każdego człowieka. To szkoła, która dostrzega różnice, szanuje indywidualne potrzeby i buduje swoją siłę na dialogu, wzajemnym zrozumieniu oraz współpracy.
Dziękujemy wszystkim uczniom, rodzicom, nauczycielom, specjalistom, dyrektorkom i dyrektorom szkół, organizacjom społecznym, kuratorom oświaty i osobom, które wsparły nasze działania, uczestniczyły w wydarzeniach, zabierały głos w dyskusjach oraz pomagały nagłaśniać poruszane przez nas tematy. Każda rozmowa, każde udostępnienie, każda historia i każda forma wsparcia miały znaczenie.

Szczególne podziękowania kierujemy do osób, które wspierały nas podczas realizacji kampanii. Młode samorzeczniczki i samorzecznicy zrzeszeni w Klubie Świadomej Młodzieży Fundacji Autism Team składają serdeczne podziękowania Tomasz Bilicki, Krzysztof Chojecki – Pan Pistacja, Sylwia Kowalska oraz Michałowi Awinowi za społeczne i bezcenne wsparcie kampanii. Dziękujemy za poświęcony czas, dzielenie się wiedzą i doświadczeniem, życzliwość oraz zaangażowanie w działania na rzecz budowania szkoły bardziej otwartej, dostępnej i przyjaznej dla wszystkich uczniów.
Jan Gawroński, każda Twoja inicjatywa niesie za sobą dobro, wielki szacunek dla Ciebie.

To nie koniec naszych działań. Wierzymy, że zmiana zaczyna się od zadania prostego, ale niezwykle ważnego pytania: „Czy ktoś Cię o to zapytał?”. Dlatego nadal będziemy upominać się o podmiotowość młodych ludzi, wspierać edukację włączającą i przypominać, że szkoła powinna być miejscem tworzonym wspólnie z uczniami, a nie wyłącznie dla nich.
Dziękujemy, że byliście z nami. Razem pokazaliśmy, że głos młodych ludzi ma znaczenie. 💚

#szkołaprzyjaznadlaneuroróżnorodności
#szkołaprzyjaznadlakażdegoczłowieka
#przyjaźniedlaneuroróżnorodności
#edukacjawłączająca
#czyktościęotozapytałwszkole
#samostanowienie
#obywatelskość
#partycypacja … Zobacz więcejZobacz mniej

Co roku włączam się do kampanii społecznej "Szkoła Przyjazna dla Autyzmu", która została rozszerzona i nie dotyczy tylko szeroko pojętej neuroróżnorodności lecz uwzględnia każdego ucznia bez wyjątku.
Do szkoły nie chodzę od dawna – piszę z perspektywy dorosłej osoby, która tak jak każdy, ma za sobą wiele doświadczeń z tego edukacyjnego okresu.
Wspominam tamte lata pomijając zupełnie aspekt spektrum autyzmu, ponieważ chodziłam do szkół ogólnodostępnych, znajdujących się najbliżej mojegąo miejsca zamieszkania, nie mając żadnej diagnozy, a co za tym idzie żadnej taryfy ulgowej.
Tegoroczna kampania podpiera się hasłem: „Czy ktoś Cię o to zapytał w szkole?”
Tak pytali, ale z tego co było zadane. Pytań padało wiele.
Najbardziej stresujące z nich: „Kim chcesz być w przyszłości?”
Żądanie deklaracji na tu i teraz, bo jak nie… „to zostaniesz nikim” – było dla mnie traumatyczne i pozostawiło ślad na psychice. Czułam się dręczona przez system, nakładający ogromną odpowiedzialność na dziecko, które dopiero się rozwija i samo sobie nie potrafi odpowiedzieć na pytanie: „Kim jestem i dokąd zmierzam?”
Nie potrafiłam temu sprostać, przez co faktycznie czułam się nikim i miałam wrażenie, że już niczego w życiu nie osiągnę, bo jeszcze chwila i będę za stara. A decyzję trzeba podjąć już teraz, bo inaczej wszystko przepadnie. Ja nie byłam na to gotowa.
Nikt nie pytał: „Jak się z tym czujesz?” gdy kazał mającej 13 lat osobie nakreślić całą swoją karierę, podczas gdy ona zastanawiała się czy w ogóle przeżyje jakoś ten dzień.
Faktem jest, że w tak młodym wieku niewielu ma jasno sprecyzowany plan. Jak się później okazuje wiele decyzji młodego człowieka jest ukierunkowanych przez dorosłych, którzy często swoje niespełnione ambicje przelewają na dziecko wmawiając mu, że to jego własne marzenia.
Często dopiero na studiach, gdy człowiek zaczyna naprawdę dojrzewać i próbować korzystać z własnego rozumu, dochodzi do niego, że obrana droga, nie jest jego własną.
Wymuszanie gotowego scenariusza życia na człowieku, który całkiem niedawno to życie zaczął, sprawia że raczej się go odechciewa. Presja jest zbyt duża. Przytłacza. Gniecie.
Dlaczego tak się dzieje, że w szkole nadal kładzie się nacisk na opanowanie całej wiedzy świata i na wykazanie na egzaminie ile z tego wszystkiego mózg przyswoił a po drodze gubi się to co najistotniejsze – podmiotowość jednostki? Wszystko w imię lepszej przyszłości.
Ile z tego w rzeczywistości będzie przydatne na dalszych etapach życia? Nikt się nie zastanawia. Taki jest program i tego trzeba się trzymać, bo przecież żeby dostać się na „dobre” studia musisz zaliczyć to i tamto. Najlepiej na piątkę.
Czy ktoś myśli o tym, że dobre wyniki w nauce nic nie znaczą jeśli człowiek nie czuje się dobrze sam ze sobą? Wychodzi ze szkoły poraniony, a ta przyszłość raczej przedstawia się w czarnych barwach.
Z perspektywy czasu gdybym mogła coś zmienić, na pewno chciałabym, żeby mój dobrostan psychiczny był ważniejszy niż to jaką ocenę dostanę. A ona zwykle nie była adekwatna do stanu mojej wiedzy. Stres powodował efekt czarnej dziury, która wyssała ze mnie całą wiedzę, a zaniżona ocena powodowała również obniżenie nastroju i ogólnej samooceny.
Gdy analizuję co poszło nie tak, że pomimo posiadania wielu talentów, mój potencjał został zmarnowany, dochodzę do wniosku, że presja „kariery od kołyski” i parcie na skończenie prestiżowych studiów, przysłania to, co jest najważniejsze – człowieka.
Każdy bowiem ma prawo do osiągania maksimum swojego rozwoju we własnym tempie a jego plan na życie najlepiej ustalać indywidualnie, według tego co on sam czuje.
Ale… czy można zaplanować całe życie? Czy da się przewidzieć zupełnie wszystko? Nie. Zdarzają się sytuacje nieprzewidziane i … tego nie uczą w szkole … a powinni.
Szkoła przyjazna dla każdego ucznia bez wyjątku to miejsce, które przede wszystkim daje poczucie bezpieczeństwa i akceptacji. Pomaga dobrze żyć i wykorzystywać w praktyce wiedzę zdobytą na lekcjach teoretycznych. Uczy jak czuć się dobrze ze sobą samym, porozumiewania się z drugim człowiekiem, zadbania o siebie i swoje sprawy oraz zaspokajania swoich potrzeb bez naruszenia potrzeb innych. Pokazuje także jak troszczyć się o nasze wspólne środowisko naturalne.
Wszystko inne powinno być przedstawiane raczej jako ciekawostka, która może zaowocować rozbudzeniem indywidualnych pasji. Przymus uczenia się wszystkiego nawet wtedy, gdy nie jest to zgodne z tym co ucznia naprawdę pociąga, uważam za marnowanie jego bezcennego czasu, energii i potencjału, który byłby w pełni wykorzystany, gdyby mógł on realizować się w tym, co naprawdę sprawia mu satysfakcję.
System edukacji nastawiony na egzaminowanie a nie na uwzględnianie zainteresowań raczej zniechęca i doprowadza do przeciążenia młodych ludzi nadmiarem wiedzy, której nie są w stanie przetworzyć. Później większość z tego raczej zostaje wyparta by uniknąć wypalenia.
W rezultacie wszystko zaliczone, studia zakończone, dyplom zdobyty a przychodzi dorosłość i związane z nią wyzwania, a człowiek i tak nie wie jak żyć.
Monika
Samorzeczniczka
Klub Świadomej Młodzieży przy Fundacji Autism Team

Kampania społeczna „Szkoła przyjazna dla neuroróżnorodności. Szkoła przyjazna dla każdego człowieka” pod Honorowym Patronatem Rzecznika Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka, Ośrodek Rozwoju Edukacji oraz PFRON – Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Kampanię zainicjowali i współprowadzą młodzi samorzecznicy i samorzeczniczki w spektrum autyzmu z Klubu Świadomej Młodzieży Fundacji Autism Team.

Hasło tegorocznej edycji: „Czy ktoś Cię o to zapytał w szkole?”
Chcesz dowiedzieć się więcej o kampanii? Zajrzyj na naszą stronę:
tinyurl.com/bddv2jje … Zobacz więcejZobacz mniej

Słowa mają moc. Pytajmy, słuchajmy, uwzględniajmy.
Każde słowo może budować poczucie bezpieczeństwa albo sprawić, że ktoś poczuje się niewidzialny. Dlatego w szkole przyjaznej neuroróżnorodności ważne jest nie tylko to, co mówimy do uczniów, ale także to, czy naprawdę ich słuchamy.
Uczniowie chcą mieć głos w sprawach, które ich dotyczą. Chcą być pytani o zdanie, potrzeby i pomysły i mieć pewność, że ich odpowiedzi są ważne.
Pytajcie nas, słuchajcie nas!

Amelia
Samorzecznika Klubu świadomej Młodzieży w Łodzi
Kampania społeczna „Szkoła przyjazna dla neuroróżnorodności. Szkoła przyjazna dla każdego człowieka” pod Honorowym Patronatem Rzeczniczki Praw Obywatelskich, Rzeczniczki Praw Dziecka, Ośrodka Rozwoju Edukacji oraz Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Kampanię zainicjowali i współprowadzą młodzi samorzecznicy i samorzeczniczki w spektrum autyzmu z Klubu Świadomej Młodzieży Fundacji Autism Team.

Hasło tegorocznej edycji: „Czy ktoś Cię o to zapytał w szkole?”
Chcesz dowiedzieć się więcej o kampanii? Zajrzyj na naszą stronę:
tinyurl.com/bddv2jje
#szkołaprzyjaznadlaneuroróżnorodności
#EdukacjaWłączająca #klubświadomejmłodzieży #AutismTeam #DostępnaSzkoła #szkołabezbarier #samorzecznictwo … Zobacz więcejZobacz mniej

Halo Halo? Piaseczno? Ostatnio często Was odwiedzamy i będziemy odwiedzać do końca listopada 🙂
Jutro zapraszamy na szkolenie prowadzone przez My Mindful Way Nika Chmielewska z Fundacja EduMind-Uważność w edukacji ❤🥰❤

📅 Data: 24.09.2026
⏰ Czas trwania: 120 minut + przerwa
📍 Forma: szkolenie stacjonarne
👩‍🏫 Prowadząca: Weronika Chmielewska

👉Warsztat dla rodziców i nauczycieli:
„Mniej kontroli – więcej zaufania: jak budować relację opartą na bezpieczeństwie”

Pilnować, przypominać, kontrolować to naturalny odruch, gdy zależy nam na bezpieczeństwie dziecka.
A jednak prawdziwe poczucie bezpieczeństwa nie rodzi się z nadzoru nad każdym krokiem, lecz z relacji, w której dziecko czuje, że może na dorosłym polegać.

To trudna lekcja dla wielu rodziców dzieci w spektrum autyzmu i z ADHD, przyzwyczajonych do czuwania nad wszystkim.
Podczas szkolenia porozmawiamy o tym, jak:
🔹 budować relację z dzieckiem opartą na zaufaniu zamiast kontroli,
🔹 tworzyć przestrzeń do współpracy, w której dziecko chce uczestniczyć, a nie zawsze musi się podporządkować,
🔹 rezygnować z kar i dominacji na rzecz strategii wspierających poczucie bezpieczeństwa,
🔹 rozpoznawać, kiedy kontrola wynika z lęku dorosłego, a nie z realnej potrzeby dziecka.

Na spotkanie zapraszamy rodziców i opiekunów dzieci w spektrum autyzmu i z ADHD, którzy chcą budować relację z dzieckiem opartą na bezpieczeństwie i zaufaniu.
Prowadząca: Weronika Chmielewska
Certyfikowana nauczycielka uważności (Mindfulness Association, Mindful Compassionate Parenting oraz Oxford Mindfulness Foundation).
Współzałożycielka i prezeska Fundacji EduMind Uważność w Edukacji, organizacji wdrażającej uważność w polskich szkołach.
Prowadzi programy w ramach My Way Nika Chmielewska (mymindfulway.pl), wspierając rodziców w obszarze świadomego rodzicielstwa według dr Shefali Tsabary – The Conscious Coaching Institute™ (Nowy Jork). Mówczyni TEDx.
rywatnie żona i mama w domu pełnym neuroróżnorodnych potrzeb.

Miejsce spotkania:
Biblioteka Publiczna w Piasecznie (CEM)
Sala widowiskowa – parter
ul. Jana Pawła II 55
05-500 Piaseczno

Zapisy tylko poprzez linki:
fundacja-aleklasa.eu/bo-piaseczno-2026/
fundacja-aleklasa.bookero.pl/
Przy rejestracji w systemie bookero należy wybrać kategorię:
-"Komitet Rodziców Piaseczno BO 2026
Wydarzenie finansowane jest ze środków Budżet Obywatelski Gminy Piaseczno, a pomieszczenia użycza Biblioteka Publiczna w Piasecznie

Komitet Rodziców Piaseczno i okolice … Zobacz więcejZobacz mniej

Kochani, przypominamy, że diagnoza to złożony PROCES. Czemu o tym piszemy? Bo stale wiele osób kontaktuje się z nami z pytaniem – "Czy możecie polecić psychiatrę, który potwierdzi diagnozę? Bo właśnie ADOS-2 potwierdził spektrum autyzmu u dziecka."
I w dalszej rozmowie okazuje się, że faktycznie to TYLKO Ados-2….

Diagnoza – nie wyrok, lecz mapa 👍

Diagnoza spektrum autyzmu jest dla większości rodzin jednym z najbardziej przełomowych i emocjonalnie złożonych wydarzeń w życiu. Może być równocześnie źródłem głębokiego lęku i paradoksalnie – ulgi: nareszcie można nazwać to, co było niejasne. Dr Ewa Urbanowicz, psychiatra dziecięca, ujmuje to trafnie: "Zacznijmy traktować diagnozę spektrum autyzmu jako formę profilaktyki i dbania o dobrostan dziecka". Diagnoza nie tworzy autyzmu – ona go nazywa, otwierając dostęp do informacji, wsparcia i narzędzi.

👉Diagnoza ASD wymaga interdyscyplinarnego zespołu specjalistów: szczegółowej obserwacji, wywiadu oraz standaryzowanych narzędzi takich jak ADOS-2 i ADI-R. Narzędzia te mają jednak istotne ograniczenia – szczególnie wobec dziewcząt i kobiet, których autystyczne wzorce są subtelniejsze. Również współwystępujące stany – ADHD, PTSD, wysoki lęk, selektywny mutyzm – mogą wpływać na obraz kliniczny i prowadzić do fałszywie ujemnych wyników.

❤Rodzice, którzy aktywnie korzystają z form wsparcia po diagnozie, rzadziej doświadczają wypalenia rodzicielskiego i wyżej oceniają jakość swojego rodzicielstwa.❤

Dziękujemy za wsparcie:
Program Równych Praw
Fundacja Batorego
Federacja Funduszy Lokalnych w Polsce

Dotacja finansowana przez Komisję Europejską w ramach Programu Równych Praw realizowanego ze środków programu CERV finansowanego ze środków Komisji Europejskiej w ramach programu „Obywatele, Równość, Prawa i Wartości” na lata 2021 – 2027 Finansowane z Unii Europejskiej
#ProgramRównychPraw
#RównePrawa

„Finansowane przez Unię Europejską. Przedstawione poglądy i opinie są wyłącznie poglądami autora (autorów) i niekoniecznie odzwierciedlają poglądy Unii Europejskiej lub Operatora – Fundacji im. Stefana Batorego. Ani Unia Europejska, ani Operator nie mogą ponosić za nie odpowiedzialności. … Zobacz więcejZobacz mniej